کاخ سفید
واشنگتن دی سی
۲۰ ژانویه ۲۰۲۱
ساختمان کنگره ایالات متحده

آقای رابرتس، قاضی ارشد دیوان عالی؛ خانم هریس، معاون رئیس جمهوری؛ خانم پلوسی، رئیس مجلس نمایندگان؛ آقای شومر، رهبر دموکرات ها در سنا؛ آقای مک کانل، رهبر جمهوریخواهان در سنا؛ آقای پنس، معاون رئیس جمهوری سابق؛ مهمانان برجسته و هموطنان آمریکایی من، امروز، روز آمریکاست. امروز، روز دموکراسی است؛ روز تاریخ و امید، شروعی تازه و عزم است. آمریکا باری دیگر با آزمون دشواری مواجه بود. و آمریکا بر این چالش غلبه کرد. امروز ما پیروزی نه یک نامزد، بلکه پیروزی یک هدف را جشن می گیریم: دموکراسی. صدای مردم شنیده شد و خواسته مردم برآورده گشت.

ما باری دیگر پی بردیم که دموکراسی گرانبها و شکننده است. و در این لحظه دوستان من، دموکراسی چیره شده است. (کف زدن حضار)

و حال در این مکان مقدس، جایی که چند روز پیش خشونت سعی کرد در بنیاد کنگره تزلزل ایجاد کند، ما به عنوان یک ملت، ذیل پروردگار، و جدایی ناپذیر گردهم آمده ایم تا همانطور که در دو قرن شاهد آن بوده ایم، قدرت را به طور مسالمت آمیز انتقال دهیم. ما به سبک منحصر به فرد آمریکایی، بی قرارانه، جسورانه، و خوش بینانه به آینده می نگریم و کشوری را خواهیم ساخت که می توانیم باشیم و باید باشیم.

من از رئیس جمهوری های پیشین از هر دو حزب که امروز در اینجا حضور دارند تشکر می کنم. من از صمیم قلب از آنها متشکرم. (کف زدن حضار) من به تاب آوری قانون اساسی و قدرت کشورمان یقین دارم، مانند پرزیدنت کارتر که دیشب با او صحبت کردم، ولی نمی توانست امروز در کنار ما باشد. ما برای یک عمر خدمت به او درود می فرستیم.

من همان سوگند مقدسی را یاد کردم که این میهن پرستان پیش از من یاد کردند. سوگندی که برای نخستین بار توسط جورج واشنگتن یاد شد. ولی داستان آمریکا به تنهایی به دست یک نفر یا چندی از ما شکل نمی گیرد، بلکه توسط همه ما، ما مردمی که به دنبال ایجاد یک اتحاد کامل تر هستیم. کشور ما کشور بزرگی است. ما مردمان خوبی هستیم. برای قرن ها از پستی و بلندی ها، جنگ و صلح گذر کرده و به اینجا رسیده ایم، ولی هنوز راه درازی پیش رو داریم.

ما با سرعت و ضرورت اقدام خواهیم کرد، زیرا در این زمستان پرخطر و شرایط خارق العاده کارهای زیادی برای انجام پیش رو داریم. اصلاحات باید صورت گیرند. باید ترمیم کرد، بهبود بخشید، ساخت و پیش برد. کمتر افرادی در تاریخ کشورمان تا این اندازه به چالش کشیده شده اند یا با چنین وضعیت دشواری که اکنون با آن مواجه هستیم روبرو بوده اند.

ویروسی که در هر قرن یک بار بی صدا شیوع پیدا کرده و کشور را فراگرفته است، و بیش از جنگ جهانی دوم موجب از دست رفتن جان آمریکایی ها شده است. میلیون ها نفر شغل خود را از دست داده اند، صدها هزار کسب و کار تعطیل شده اند، فریاد برای عدالت نژادی با تاریخچه ای ۴۰۰ ساله ما را تکان داده است. رویای عدالت برای همه بیش از این به تعویق نخواهد افتاد. (کف زدن حضار)

فریاد زمین نیز برای بقا بلند شده است. فریادی که نمی تواند بیش از این ناامیدانه تر یا واضح تر باشد. و اکنون ما باید با ظهور افراط گرایی سیاسی، برترپنداری نژاد سفید، و تروریسم خانگی مقابله کنیم و قطعاً آن را شکست خواهیم داد. (کف زدن حضار)

برای غلبه بر این چالش ها، التیام روح آمریکا و تضمین آینده کشور، گفتار به تنهایی کافی نیست. این مستلزم نامحسوس ترین ویژگی یک دموکراسی است: وحدت. در اول ژانویه سال ۱۸۶۳، آبراهام لینکلن اعلامیه آزادی بردگان را به امضاء رساند. وقتی قلم روی کاغذ گذاشت، او گفت: “اگر روزی نام من در تاریخ ثبت شود، به خاطر این سند خواهد بود و تمام روح من در آن گنجانیده شده است.”

” تمام روح من در آن گنجانیده شده است.” امروز، در این ماه ژانویه تمام روح من در این امر گنجانیده شده است: گردهم آوردن آمریکا، متحد کردن مردم. و من از همه آمریکایی ها می خواهم در این تلاش به من بپیوندند. (کف زدن حضار)

متحد شدن برای مبارزه با دشمنانی که پیش رو داریم، خشم، کینه و نفرت، افراط گرایی، بی قانونی، خشونت، بیماری، بیکاری و ناامیدی. با اتحاد می توانیم کارهای بزرگ و مهمی را به انجام برسانیم.

ما می توانیم اشتباهات را رفع کنیم. می توانیم برای مردم شغل های مناسب ایجاد کنیم. می توانیم فضای امنی در مدارس برای فرزندانمان ایجاد کنیم. می توانیم بر این ویروس مرگبار غلبه کنیم. می توانیم پاداش و دستمزد مناسب برای کار تعیین کنیم و طبقه متوسط را دوباره بسازیم و مراقبت های بهداشتی را برای همگان تضمین کنیم. می توانیم به عدالت نژادی تحقق بخشیم و آمریکا را باری دیگر به یک نیروی پیشتاز و مثبت در جهان تبدیل کنیم.

می دانم که صحبت از وحدت این روزها برای برخی ها یک خیال احمقانه به نظر می رسد. می دانم نیروهایی که بین ما تفرقه ایجاد کرده اند عمیق و واقعی هستند. ولی همچنین می دانم که این چیز جدیدی نیست. تاریخ ما یک مبارزه مداوم بین این آرمان آمریکایی که همه ما برابر آفریده شده ایم، و واقعیت تلخ و زشت نژادپرستی، بوم گرایی، ترس، و تنفر از دیگران بوده است که از مدت ها پیش ما را از یکدیگر پاشیده است.

این یک نبرد دائمی است، و پیروزی هرگز مطمئن نیست. در جنگ داخلی، رکود بزرگ، جنگ جهانی، حملات یازده سپتامبر، در طول همه سختی ها، فداکاری ها، و ناکامی ها فرشتگان ما همیشه پیروز بوده اند. در هر یک از این لحظات، تعداد کافی از ما دست به دست هم دادیم تا با هم پیش رویم، و اکنون هم می توانیم این کار را انجام دهیم.

تاریخ، ایمان، و خرد راه وحدت را به ما نشان می دهند. ما می توانیم به یکدیگر نه به عنوان رقیب، بلکه به عنوان همسایه نگاه کنیم. می توانیم با یکدیگر با احترام و کرامت رفتار کنیم. می توانیم به یکدیگر بپیوندیم، فریادها را متوقف کنیم، و تنش ها را کاهش دهیم. زیرا بدون وحدت صلح وجود نخواهد داشت، و فقط تلخی و خشم باقی می ماند. پیشرفت وجود نخواهد داشت، و فقط خشم طاقت فرسا باقی می ماند. ملتی وجود نخواهد داشت، فقط جامعه ای دچار هرج و مرج باقی می ماند.

این لحظه تاریخی برای پرداختن به بحران و چالش است، و وحدت مسیر پیش روی ما است. و ما باید به عنوان ایالات متحده آمریکا به آن بپردازیم. اگر این کار را انجام دهیم، به شما قول می دهم شکست نخواهیم خورد. ما در آمریکا وقتی با همکاری با یکدیگر کاری را انجام داده ایم، هرگز شکست نخورده ایم.

بنابراین امروز، در این لحظه، در این مکان، بیایید همه از نو شروع کنیم. بیایید به یکدیگر گوش فرادهیم. بیایید یکدیگر را با چشم نو ببینیم. به یکدیگر احترام بگذاریم. سیاست نباید به منزله آتش خشمگینی باشد که همه چیز را در مسیر خود نابود می کند. هر اختلاف نظری نباید به جنگ بیانجامد. ما باید فرهنگی را که در آن واقعیت ها دستکاری و یا حتی ساخته می شوند، رد کنیم. (کف زدن حضار)

هموطنان من، ما باید متفاوت باشیم. ما باید بهتر از این باشیم، و من معتقدم که آمریکا خیلی بهتر از این است. به اطرف خود نگاه کنید. ما زیر سایه گنبد ساختمان کاپیتول ایستاده ایم که همانطور که قبلاً ذکر شد، ساخت آن در طول جنگ داخلی تکمیل شد، زمانی که اتحاد کشور براستی مطرح بود. با اینحال، ما تاب آوردیم و پیروز شدیم.

ما روبروی نشنال مال ایستاده ایم، جاییکه دکتر کینگ سخنرانی رویای خود را ایراد کرد. ما جایی ایستاده ایم که ۱۰۸ سال پیش در یک مراسم تحلیف دیگر هزاران معترض سعی کردند مانع زنان شجاعی شوند که برای کسب حق رأی خود راهپیمایی می کردند. و امروز، ما شاهد سوگند خوردن نخستین زن در تاریخ آمریکا در سمت معاون رئیس جمهوری هستیم- کامالا هریس.

به من نگویید تغییر امکان پذیر نیست! (کف زدن حضار)

ما در این سوی پوتوماک و گورستان ملی آرلینگتون ایستاده ایم، جاییکه قهرمانان از جان گذشته در آرامش ابدی به خاک سپرده شده اند. ما در مکانی ایستاده ایم، جاییکه چند روز پیش گروهی آشوبگر گمان کردند که با استفاده از خشونت می توانند خواست مردم را خاموش کنند، روند دموکراسی را متوقف کنند، و ما را از این مکان مقدس بیرون کنند. این اتفاق نیفتاد. این اتفاق هرگز نخواهد افتاد. نه امروز. نه فردا. و نه هرگز. (کف زدن حضار)

از همه کسانی که از کارزار انتخاباتی ما حمایت کردند، از اعتماد شما فروتن و سپاسگزار هستم. به همه کسانی که به ما رأی ندادند، اجازه دهید بگویم: به حرف های من گوش دهید. من و قلبم را بسنجید.

اگر هنوز با من مخالف هستید، باشد. دموکراسی همین است. حق مخالفت مسالمت آمیز مطابق اصول و مبانی جمهوری ما بزرگترین نقطه قوت این کشور است. با اینحال به وضوح می گویم، اختلاف نظر نباید منجر به نفاق و از هم گسیختگی گردد. من به شما وعده می دهم که رئیس جمهوری همه آمریکایی ها خواهم بود. (کف زدن حضار) من به شما قول می دهم که برای آنهایی که به من رأی ندادند به همان اندازه تلاش خواهم کرد که برای رأی دهندگان خودم تلاش می کنم. (کف زدن حضار)

چندین قرن پیش، سنت آگوستین که در کلیسای من مقدس است چنین نوشت، کثرت گرایی در مقصود مشترک عشق مردم تعریف می شود. مقصود مشترک عشق آنها. چه چیزی به عنوان آمریکایی ما را تعریف می کند؟

پاسخ این است: فرصت، امنیت، آزادی، کرامت، عزت و احترام و بله حقیقت. (کف زدن حضار) هفته ها و ماه های اخیر درس دردناکی به ما آموختند. در یک طرف حقیقت است و در طرف دیگر دروغ. دروغ هایی که برای قدرت و منفعت گفته می شوند.

هر یک از ما به عنوان شهروند، آمریکایی، و به خصوص رهبرانی که به احترام به قانون اساسی و حفاظت از کشورمان متعهد شده اند وظیفه داریم از حقیقت دفاع کنیم و از دروغ ها پرده برداریم. (کف زدن حضار)

من متوجه هستم که بسیاری از هموطنان من با ترس و وحشت به آینده می نگرند. درک می کنم که نگران از دست دادن شغل خود هستند. می دانم مانند پدرم، شب ها در رختخواب دراز می کشند و به سقف خیره می شوند و نمی دانند که آیا خواهند توانست بیمه سلامتی خود را نگه دارند، یا وام خانه شان را پرداخت کنند. آنها به خانواده شان فکر می کنند و نگران آینده هستند. باور کنید، درک تان می کنم.

اما خود را در انزوا قرار دادن، پیوستن به جناح های مخالف، بی اعتمادی به کسانیکه ظاهر متفاوتی دارند و یا پیرو آیین دیگری هستند و یا اخبار خود را از منابع خبری متفاوتی دریافت می کنند، راه حل نیست. ما باید به این جنگ غیرمدنی پایان دهیم؛ جنگی که بین جمهوریخواهان و دموکرات ها؛ روستاها و شهرها؛ محافظه کاران و لیبرال ها شکاف ایجاد کرده است. اگر قلب هایمان را باز کنیم به این جنگ پایان خواهیم داد.

اگر کمی بردباری و فروتنی از خود نشان دهیم، و اگر خود را جای دیگری بگذاریم- به قول مادرم، خودت را یک لحظه جای آنها بگذار. چرا که زندگی چنین است: هیچوقت نمی دانید سرنوشت برای شما چه رقم خواهد زد.

روزهایی خواهند بود که نیاز به دست یاری خواهید داشت. روزهایی خواهند بود که شما دست یاری به دیگری خواهید داد. زندگی همین است. ما به یکدیگر محتاجیم.

اگر اینچنین عمل کنیم، کشور ما قوی تر، مرفه تر، و برای آینده آماده تر خواهد بود. هنوز هم می توانیم با هم اختلاف نظر داشته باشیم. هموطنان من، ما برای انجام کارهای پیش رو به یکدیگر نیاز خواهیم داشت. ما برای گذر از این زمستان تاریک به تمام توان خود نیاز داریم. ما احتمالاً به سخت ترین و مرگبارترین مرحله همه گیری این ویروس نزدیک می شویم.

ما باید سیاست را کنار بگذاریم و سرانجام به عنوان یک ملت، یک کشور با این همه گیری روبرو شویم. من به شما قول می دهم. همانطور که در کتاب مقدس آمده است: “شامگاه گریه نزیل می شود. صبحگاهان رخ می نماید.” ما این سختی را با هم پشت سر خواهیم گذاشت. با هم. همه همکاران من در مجلس نمایندگان و سنا، همه ما متوجه هستیم که امروز همه چشم ها در جهان به ما دوخته شده است. پیام من به کسانی که فراتر از مرزهای ما هستند این است.

آمریکا به آزمون گذاشته شد، و در نتیجه قوی تر از گذشته شدیم. ما ائتلاف های خود را در جهان اصلاح خواهیم کرد و باری دیگر در صحنه جهانی به تعامل خواهیم پرداخت. نه برای پرداختن به چالش های دیروز، بلکه برای پرداختن به چالش های امروز و فردا. (کف زدن حضار)

ما صرفاً نه با به نمایش گذاشتن قدرت خود، بلکه با الگوی رفتاری مان رهبری خواهیم کرد. (کف زدن حضار) ما یک شریک قدرتمند و قابل اعتماد برای صلح، پیشرفت و امنیت خواهیم بود.

همه شما می دانید که رخدادهای زیادی را پشت سر گذاشته ایم. در اولین اقدام خود به عنوان رئیس جمهوری از شما می خواهم برای دعا برای همه آنهایی که در سال گذشته جان خود را در اثر همه گیری ویروس از دست دادند، آن ۴۰۰ هزار نفر آمریکایی- مادر، پدر، همسر، پسر، دختر، دوست، همسایه و همکار به من بپیوندید. ما با تبدیل شدن به مردم و کشوری که می توانیم و باید باشیم، یاد آنها را گرامی خواهیم داشت.

بیایید برای همه آنهایی که جان خود را از دست دادند، بازماندگان و کشورمان چند لحظه سکوت کرده و دعا کنیم.

(چند لحظه سکوت)

آمین. این زمان آزمایش است. دموکراسی و حقیقت مورد حمله قرار گرفته اند. شیوع یک ویروس غیر قابل کنترل، نابرابری فزاینده، نژاد پرستی سیستمیک، بحران تغییرات اقلیمی، نقش آمریکا در جهان. هر یک از این موضوعات به تنهایی چالش بزرگی است. ولی واقعیت این است که ما یکباره با همه این چالش ها مواجه هستیم، و مسئولیت سنگین و بی سابقه ای را بر عهده داریم. و اکنون به آزمایش گذاشته می شویم.

آیا همه با هم از عهده این مسئولیت بر خواهیم آمد؟ زمان، زمان جسارت است چرا که کارهای زیادی برای انجام پیش رو داریم. من به شما وعده می دهم که مسلماً عملکرد همه ما در حل این بحران های فاجعه بار در عصر خود مورد قضاوت قرار خواهد گرفت. پرسش این است که آیا ما از عهده این مسئولیت عظیم بر خواهیم آمد یا خیر. آیا به این فصل نادر و دشوار چیره خواهیم شد یا خیر؟

آیا به تعهدات خود عمل کرده و دنیای جدید و بهتری را به فرزندانمان منتقل خواهیم کرد؟ من معتقدم که باید این کار را انجام دهیم. مطمئن هستم که شما هم همینطور. و معتقدم که این کار را خواهیم کرد و با این کار فصل بعدی تاریخ ایالات متحده آمریکا را خواهیم نوشت. داستان آمریکا، داستانی که شبیه ترانه ای است که برای من پرمفهوم است و “سرود آمریکا” نام دارد.

بخش مورد علاقه من در این شعر این است: “چندین قرن تلاش و دعا ما را به اینجا رسانده، میراث ما چه خواهد بود؟ فرزندان ما چه خواهند گفت؟ به من بگو کی زندگی ام به پایان خواهد رسید. آمریکا. آمریکا. من بهترین هایم را به تو هدیه کردم.” بیایید ما هم تلاش ها و دعاهایمان را به داستان کشورمان بیافزاییم.

بدین ترتیب، وقتی زندگی مان به پایان می رسد، فرزندان و نوه هایمان خواهند گفت که ما نهایت تلاش و وظیفه مان را انجام دادیم، و سرزمین زخمی را التیام بخشیدیم. هموطنان، من سخنانم را همانگونه که آغاز کردم به پایان می رسانم، با سوگند مقدس در برابر پروردگار و همه شما. من عهد می کنم همیشه واقعیت را به شما بگویم. من از قانون اساسی، از دموکراسی مان، و از آمریکا دفاع خواهم کرد.

من نهایت تلاشم را برای شما، همه شما انجام خواهم داد. من در خدمت شما خواهم بود. من به قدرت و ناراحتی های شخصی فکر نخواهم کرد، بلکه امکانات و نفع عموم را در نظر خواهم داشت. با هم، داستان آمریکا را مبنی بر امید به جای ترس، وحدت به جای نفاق، و نور به جای تاریکی خواهیم نوشت. داستانی که از بزرگواری و کرامت، عشق و التیام، عظمت و خوبی خواهد گفت.

باشد که این داستان راهنمای ما باشد، به ما الهام بخشد، و داستانی باشد که به نسل های آینده خواهد گفت که ما به فراخوان تاریخ پاسخ دادیم و به تعهد خود عمل کردیم. که دموکراسی و امید، حقیقت و عدالت به پاس ما از بین نرفتند، بلکه رونق گرفتند. که آمریکا آزادی را در داخل کشور تضمین نمود و باری دیگر به چراغ امید برای جهانیان تبدیل شد. این میراثی است که ما به پیشینیان، یکدیگر، و نسل های آینده مدیون هستیم.

ما با هدف و عزم راسخ، ایمانی پایدار، و با جان و دل به یکدیگر و کشوری که با تمام قلب دوست داریم به وظایفی که پیش رو داریم می پردازیم. خداوند آمریکا را در پناه خود نگه دارد و از سربازان ما محافظت کند. سپاسگزارم، آمریکا.

پایان

۱۲:۱۳ بعدازظهر به وقت شرق آمریکا


برای مشاهده نسخه اصلی : https://www.whitehouse.gov/briefing-room/speeches-remarks/2021/01/20/inaugural-address-by-president-joseph-r-biden-jr/ 

.این ترجمه‌ها جهت رفاه خواننده ارائه شده‌اند و فقط باید متن اصلی انگلیسی را معتبر دانست

U.S. Department of State

The Lessons of 1989: Freedom and Our Future